-
1 repudium
rĕ-pŭdĭum, ii, n. [pudet], t. t., of married or betrothed parties, a casting off, putting away of the opposite party; a dissolution of the marriage contract, a separation, divorce, repudiation:II.inter divortium et repudium hoc interest, quod repudiari etiam futurum matrimonium potest, non recte autem sponsa divertisse dicitur, quando divortium ex eo dictum est, quod in diversas partes eunt, qui discedunt,
Dig. 50, 16, 191; cf.:divortium inter virum et uxorem fieri dicitur, repudium vero sponsae remitti videtur, quod et in uxoris personam non absurde cadit,
ib. 50, 16, 101 (Cic. uses only divortium, v. h. v.):renuntiare repudium sponsae,
Plaut. Aul. 4, 10, 53 sq.; so,renuntiare,
Ter. Phorm. 4, 3, 72: repudium (sponsae) remittere, Lucil. ap. Non. 383, 20; so,remittere,
Plaut. Aul. 4, 10, 69; Ter. Phorm. 5, 7, 35; cf.:remittere uxori,
Suet. Tib. 11:mittere mulieribus absentium maritorum nomine,
id. Calig. 36; cf.:Maevia repudium misit,
Dig. 24, 3, 38:dicere,
Tac. A. 3, 22:scribere,
Tert. Apol. 6:M. Lepidus Appuleiae uxoris caritate post repudium obiit,
Plin. 7, 36, 36, § 122:repudio dimittere uxorem,
Just. 11, 11, 5; 9, 7, 1:causam repudii dare,
Dig. 24, 3, 39:repudium inter uxorem et virum nullum intercessit,
Val. Max. 2, 1, 4:libellum repudii,
Vulg. Matt. 5, 31 al.; cf. Dig. 24, tit. 2: De divortiis et repudiis.—Trop. (late Lat.):amphitheatri,
Tert. Spect. 19:spectaculorum,
id. ib. 24. -
2 depono
dē-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3 ( perf. deposivi, Plaut. Curc. 4, 3, 4:I.deposivit,
id. Most. 2, 1, 35; Catull. 34, 8; inf. perf. deposisse, Verg. Cat. 8, 16; part. sync. depostus, Lucil. ap. Non. 279, 19, v. pono), v. a., to lay away, to put or place aside; to lay, put, or set down; to lay, place, set, deposit (freq. in all periods and sorts of writing).—Constr. with acc. alone; or acc. and locative or abl. with or without a prep.; or acc. and adv. of place where, or apud and personal name; rare and doubtful with in and acc. (cf. Krebs, Antibarb. p. 340 sq.). —Lit.A.In gen.:B.caput deponit, condormiscit,
Plaut. Curc. 2, 3, 81; cf.:caput terrae,
Ov. Am. 3, 5, 20:corpora (pecudes),
Lucr. 1, 259; cf.:corpora sub ramis arboris,
Verg. A. 7, 108:fessum latus sub lauru,
Hor. Od. 2, 7, 19:mentum in gremiis mimarum,
Cic. Phil. 13, 11, 24 et saep.:onus,
Cic. Rosc. Am. 4, 10; id. Sull. 23, 65; Front. Strat. 1, 5, 3 al.; cf.:onera jumentis,
Caes. B. C. 1, 80, 2:arma,
id. B. G. 4, 32 fin.; id. B. C. 3, 10, 9; Liv. 5, 2 al.; cf.:depositis in contubernio armis,
Caes. B. C. 3, 76, 2:arma umeris,
Verg. A. 12, 707:anulos aureos et phaleras,
Liv. 9, 46:coronam, and, shortly after, coronam Romae in aram Apollinis,
id. 23, 11:ungues et capillos,
i. e. to cut off, Petr. 104, 6; cf.comas (for which, shortly before, secuit capillos),
Mart. 5, 48, 6:crinem,
Tac. H. 4, 61 et saep.:argenti pondus defossā terrā,
Hor. S. 1, 1, 42:semina vel scrobe vel sulco,
to deposit in the earth, to plant, Col. 5, 4, 2; and:stirpem vitis aut oleae,
id. 1, 1, 5:malleolum in terram,
id. 3, 10, 19:plantas sulcis,
Verg. G. 2, 24 et saep.: exercitum in terram (for exponere), to land, Just. 4, 5, 8:hydriam de umero,
Vulg. Gen. 21, 46.— Poet. of bearing, bringing forth (as the putting off of a burden): (Latonia) quam mater prope Deliam Deposivit olivam, Catull. 34, 8; cf.:onus naturae,
Phaedr. 1, 18, 5; 1, 19, 4; to lay as a stake, wager: Dam. Ego hanc vitulam... Depono. Men. De grege non ausim quicquam deponere tecum... verum pocula ponam Fagina, Verg. E. 3, 31 sq.—In partic.1.Pregn., to lay up, lay aside, put by, deposit anywhere; to give in charge to, commit to the care of intrust to any one:2. a.non semper deposita reddenda: si gladium quis apud te sana mente deposuerit, repetat insaniens: reddere peccatum sit, etc.,
Cic. Off. 3, 25, 95; so,aliquid apud aliquem,
Plaut. Bac. 2, 3, 72; Cic. Fam. 5, 20, 2; id. Verr. 2, 4, 12, § 29; Caes. B. C. 3, 108 fin.; Quint. 5, 13, 49; 9, 2, 92; Tac. H. 1, 13; Liv. 38, 19, 2 et saep.; cf.:obsides apud eos,
Caes. B. G. 7, 63 al.:praedam in silvis,
id. ib. 6, 41; cf.:pecuniam in templo,
Liv. 44, 25:pecunias in publica fide,
id. 24, 18 fin.;also: liberos, uxores suaque omnia in silvas,
Caes. B. G. 4, 19 (dub.—al. in sylvis; id. B. C. 1, 23, 4 the true reading is in publico):impedimenta citra flumen Rhenum,
id. B. G. 2, 29, 4:saucios,
id. B. C. 3, 78, 1 and 5 et saep.:pretium in deposito habendum,
in charge, Dig. 36, 3, 5 fin.:si pro deposito apud eum fuerit,
ib. 33, 8, 8, § 5.—To put or bring down, lay upon the ground:b.scio quam rem agat: ut me deponat vino, etc.,
to make drunk, Plaut. Aul. 3, 6, 39.—Hence (because it was the custom to take a person who had just died out of bed and lay him on the ground), meton.: depositus, dead, just dead:c.jam prope depositus, certe jam frigidus,
Ov. Pont. 2, 2, 47:depositum nec me qui fleat ullus erit,
id. Tr. 3, 3, 40:DEPOSITVS IN PACE,
Inscr. Orell. 5014; cf. ib. 4874.—As subst.:depositus meus,
Petr. 133, 4.—Also, because the hopelessly sick were often laid on the earth, dying, given up, despaired of: jam tum depostu' bubulcus Expirans animam pulmonibus aeger agebat, Lucil. ap. Non. 279, 19:3.deponere est desperare, unde et depositi desperati dicuntur,
Non. 279, 30: depositus modo sum anima, vita sepultus, Caecil. ap. Non. 279 (Com. v. 121 Rib.):ut depositi proferret fata parentis,
Verg. A. 12, 395 Serv.: texere paludes Depositum, Fortuna, tuum, Lucan. 2, 72;and transf.: mihi videor magnam et maxime aegram et prope depositam reip. partem suscepisse,
Cic. Verr. 2, 1, 2, § 5.—In post-Aug. lang. esp. freq. in the jurists, of buildings, etc., to pull down, take down, demolish, overthrow:II.aedificium vel arboris ramos,
Dig. 8, 2, 17 (shortly after, qui tollit aedificium vel deprimit); so id. 8, 2, 31; 41, 3, 23 fin. et saep.:deposita arx,
Stat. S. 1, 4, 91:statuas,
pull down, Spart. Sev. 14: tabulas, destroy, Capit. Max. duob. 12:adversarios tuos,
Vulg. Exod. 15, 7. —Trop.A.With a predominant notion of putting away, removing, etc., to lay down, lay aside, give up, resign, get rid of:B.studia de manibus,
Cic. Ac. 1, 1, 3:ex memoria insidias,
id. Sull. 6, 18:in sermone et suavitate alicujus omnes curas doloresque deponere,
id. Fam. 4, 6, 2:petitoris personam capere, accusatoris deponere,
id. Quint. 13 fin.; so,contentionem,
Liv. 4, 6; cf.certamina,
id. ib.;and, bellum,
Ov. M. 8, 47; Tac. H. 2, 37;opp. incipere,
Sall. J. 83, 1;opp. coepisse,
Liv. 31, 1;and with omittere,
id. 31, 31 fin.:deponere amicitias, suscipere inimicitias,
Cic. Lael. 21, 77:invidiam,
id. Agr. 2, 26, 69:simultates,
id. Planc. 31, 76:maerorem et luctum,
id. Phil. 14, 13:omnem spem contentionis,
Caes. B. G. 5, 19:consilium adeundae Syriae,
id. B. C. 3, 103:imperium,
id. B. G. 7, 33 fin.; id. B. C. 2, 32, 9; Cic. N. D. 2, 4, 11; Liv. 2, 28 al.; cf.provinciam,
Cic. Pis. 2, 5; id. Fam. 5, 2, 3;dictaturam,
Quint. 3, 8, 53; 5, 10, 71:nomen,
Suet. Ner. 41; Ov. M. 15, 543:famem,
id. F. 6, 530; cf.:sitim in unda vicini fontis,
i. e. to quench, id. M. 4, 98:morbos,
Plin. 7, 50, 51:animam,
i. e. to die, Nep. Hann. 1.—To depose from an office (late Lat.):C.te de ministerio tuo,
Vulg. Is. 22, 19.—(Acc. to no. I. B.) To deposit, intrust, commit to, for safe-keeping: populi Romani jus in vestra fide ac religione depono, Cic. Caecin. 35 fin.:aliquid rimosa in aure,
Hor. S. 2, 6, 46:aliquid tutis auribus,
id. Od. 1, 27, 18:eo scortum,
Tac. H. 1, 13.—Hence, dēpō-nens, entis, P. a., subst. (sc. verbum, lit., a verb that lays aside its proper pass. signif.), in the later grammar. a verb which, in a pass. form, has an act. meaning; deponent, Charis. p. 143 P.; Diom. p. 327 ib.; Prisc. p. 787 ib. sq. et saep.— dēpŏsĭtus, a, um, P. a., and esp. as subst. dēpŏsĭtum, i, n., any thing deposited or intrusted for safe-keeping, etc., a deposit, trust:reddere depositum,
Cic. Off. 1, 10, 31:si depositum non infitietur amicus,
Juv. 13, 60; cf. Dig. 36, 3, 5 al.:contempto Domino negaverit proximo suo depositum,
Vulg. Lev. 6, 2; 1 Tim. 6, 20 al. -
3 prolatio
prōlātĭo, ōnis, f. [profero].I.A bringing forward, putting forth, adducing, pronouncing, etc.:II. III.vocis,
utterance, Lact. 4, 8, 12:verbi intellegibilis,
Cael. Aur. Tard. 2, 1, 6; cf.:Latinorum nominum prolatione, v. l. for pronuntiatione,
Liv. 22, 13, 7.—A putting forward, advancing.A.Lit.:B.finium,
extension, enlargement, Liv. 31, 5 fin.; id. 42, 20, 4; Suet. Aug. 30; Hilar. Trin. 4, 3.—A putting off as to time, a deferring, delaying, delay, postponement:judicii,
Cic. Rab. Perd. 3, 8:rerum,
id. Att. 7, 12, 2:diei,
Caes. B. C. 3, 32.— Absol.:omnem prolationem suspectabant,
Tac. H. 3, 82; so in plur., Plaut. Mil. 2, 2, 98; Tac. A. 4, 3. -
4 prōlātiō
prōlātiō ōnis, f [pro+TAL-], a bringing forward, adducing, mentioning: exemplorum.— A putting forward, advancing, extension: finium, L.— A putting off, deferring, delay, postponement: iudici: rerum: diei, Cs.* * *postponement; enlargement -
5 depositio
putting on deposit; abandonment, giving up; cessation; demolition; deposition/testimony; lowering/degradation; close of period; lowering of voice; laying down/aside, putting off; burying/depositing in earth; parting from -
6 induo
I.Lit.:II.Herculi tunicam,
Cic. Tusc. 2, 8, 20:sibi torquem,
id. Fin. 2, 22, 73:galeam,
Caes. B. G. 2, 21:zmaragdos et sardonychas,
Plin. 37, 6, 23, § 85:anulum,
Cic. Off. 3, 9, 38:alicui insignia Bacchi,
Ov. M. 6, 598.— Pass., with a Gr. acc.:Androgei galeam clipeique insigne decorum Induitur,
Verg. A. 2, 392:et eamst (sc. vestem) indutus?
Ter. Eun. 4, 4, 40: scalas, to place a ladder on one ' s shoulders by putting one ' s head between the rounds, Ov. M. 14, 650: se in aliquid, or with the dat., to fall into or upon, to be entangled in, be covered with, adorned with; with in and acc.:se in laqueum,
Plaut. Cas. 1, 25:cum venti se in nubem induerint,
Cic. Div. 2, 19, 44: cum se nux plurima silvis induet in florem, clothe or deck itself, Verg. G. 1, 188; cf.:quos induerat Circe in vultus ac terga ferarum,
i. e. clothed with the forms of, id. A. 7, 20.—With abl.:se vallis,
Caes. B. G. 7, 73:se hastis,
Liv. 44, 41, 9:pomis se arbos induit,
decks itself with, Verg. G. 4, 143:vites se induunt uvis,
Col. 4, 24, 12:cinis induit urbes,
covers, envelops, Val. Fl. 4, 509:Aegyptus... tantis segetibus induebantur,
Plin. Pan. 30:num majore fructu vitis se induerit?
Anthol. Lat. 5, 69, 5 Burm.:foliis sese induit arbor,
Ov. M. 7, 280.—Trop., to put on, assume:habes somnum imaginem mortis eamque quotidie induis,
Cic. Tusc. 1, 38, 92:ponit enim personam amici, cum induit judicis,
assumes the part of a judge, id. Off. 3, 10, 43:juvenis longe alius ingenio, quam cujus simulationem induerat,
Liv. 1, 56, 7:sibi cognomen,
Cic. Fin. 2, 22, 73:et illorum (mortuorum regum) sibi nomina quasi personas aliquas induerunt,
Lact. 2, 16, 3:magnum animum,
Tac. A. 11, 7:mores Persarum,
Curt. 6, 6:munia ducis,
Tac. A. 1, 69:falsos pavores,
id. H. 4, 38:hostiles spiritus,
id. ib. 4, 57:habitus ac voces dolentum,
id. A. 4, 12:seditionem,
to engage in, id. ib. 2, 15:societatem,
id. ib. 12, 13:proditorem et hostem,
to assume the part of traitor and enemy, id. ib. 16, 28:diversa,
to assume different opinions, take different sides, id. ib. 6, 33:personis fictam orationem,
to attribute, Quint. 4, 1, 28:et eloquentiam pueris induunt adhuc nascentibus,
impose upon, Petr. S. 4:sua confessione induatur ac juguletur, necesse est,
entangle himself, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166:videte, in quot se laqueos induerit, quorum ex nullo se umquam expediet,
id. ib. 2, 2, 42, §102: se in captiones,
id. Div. 2, 17, 41:non se purgavit, sed indicavit atque induit,
id. Mur. 25, 51. -
7 causor
causor ātus, ārī, dep. [causa], to allege as a reason, make a pretext of, plead, pretend: omnia Visaque, O.: locum inmeritum, H.: animi perturbationem, L.: negotia, Ta.: numquid causare quin abeas victus? have you anything to plead? causatus consulere velle, pretending, L.: Causando in longum ducis amores, you make pretexts for putting off, V.* * *causari, causatus sum V DEPallege an excuse/reason, object; excuse oneself; plead a cause, bring action -
8 dīlātiō
dīlātiō ōnis, f [dis- + TAL-], a putting off, postponement, delay: vel minime temporis: comitiorum: nulla, L.: per dilationes bellum geri, L.* * *adjournment; postponement, delay; interval of space -
9 prōcrāstinatiō
prōcrāstinatiō ōnis, f [procrastino], a putting off from day to day, procrastination. -
10 trāiectiō
trāiectiō ōnis, f [trans+IA-], a crossing over, passing over, passage: honestior existimatur traiectio: traiectiones motūsque stellarum, i. e. shooting-stars.—Fig., of language, a transposition: verborum.— Exaggeration, hyperbole: veritatis.— A putting off: in alium. -
11 adpono
ap-pōno ( adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. ( perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).I.Lit.A.In gen.:B.adpone hic mensulam,
Plaut. Most. 1, 3, 150:appositas instruxere epulis mensas,
Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831:sitellam,
Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35:illam alteram apud me, quod bonist, adponito,
id. Trin. 4, 3, 60:munera eorum illis apponentur,
Vulg. Bar 6, 26:At istos rastros interea tamen adpone,
Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.:aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque,
Lucr. 6, 1036; 3, 373:omnes columnae machinā appositā dejectae,
Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144:notam ad malum versum,
id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1:scalis appositis urbem defenderunt,
Liv. 37, 5:adpositā aure ad glaciem,
Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31:paenulam ad vulnus,
Suet. Ner. 49 et saep.:dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis,
Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.:cur tamen appositā velatur janua lauro,
Ov. Tr. 3, 1, 39:gemmas toris,
id. H. 9, 60 Loers; cf.the same,
id. ib. 7, 100:meretrix Appositā populum submovet ante serā,
id. Am. 3, 14, 10 (cf.:ponere seram,
Juv. 6, 347):candelam valvis,
i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al. —Esp.1.Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. paratithêmi;2.the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena,
Plaut. Trin. 2, 4, 69:apposuit eis mensam,
Vulg. Act. 16, 34:adpositum est ampliter,
Plaut. Mil. 3, 1, 160:apposuit patellam,
Cic. Verr. 2, 4, 22:Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc.,
id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210:convivis panem et obsonia apponere,
Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13:Appositaque est eis ciborum magna praeparatio,
Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.;Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat,
Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid:3.custodem Tullio me apponite,
Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6;2, 68: accusator apponitur civis Romanus,
Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.:calumniatores,
id. ib. 2, 2, 10:praevaricatorem,
id. Phil. 2, 11:non illicitatorem venditor adponet,
id. Off. 3, 15, 61; cf. id. Verr. 2, 1, 54:custodes,
Nep. Dion, 4, 5:moderator et magister consulibus appositus,
Liv. 2, 18, 6; so,rectorem,
Suet. Aug. 48:scrutatores,
id. Claud. 35 al. —To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf.II.addo, adicio): nihil his novum adposivi,
Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18:aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos,
Hor. C. 2, 5, 15:exemplum,
Gell. 1, 13, 9:si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc.,
Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—Trop.A.Of the mind, to apply (eccl. Lat.):B.appone cor ad doctrinam,
Vulg. Prov. 22, 17:apposui cor meum, ut etc.,
ib. Eccl. 8, 16.—In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something:C.non apponet, ut complacitior sit adhuc?
Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3:apposuerunt adhuc peccare,
ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare):A.cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi,
Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.):aliquid lucro,
Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus ( adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc.Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.:B.regio mari adposita,
Plin. 3, 18, 22, § 126:platanus itineri,
id. 12, 1, 5, § 9:castellum Lupiae flumini adpositum,
Tac. A. 2, 7.— Trop.:audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum,
Cic. Inv. 2, 54, 165.—Metaph.1.Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.;* 2.elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus,
Varr. R. R. 1, 7, 5:loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum,
id. ib. 1, 23, 1:equus ad medendum adpositus,
id. ib. 2, 7, 5:(gallinae) adpositissimae ad partum,
id. ib. 3, 9, 9;2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi,
Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14:multo appositior ad deferenda,
id. Verr. 2, 4, 57:argumentatio appositissima ad judicationem,
id. Inv. 1, 14. —Inclined to; constr. with dat.:3.judex juri magis an aequo sit adpositus,
Quint. 4, 3, 11 (cf.:adclinis falsis animus,
Hor. S. 2, 2, 6).—Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective:adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum,
Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.:ad persuasionem,
Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 ( comp. and sup not used). -
12 adpositus
ap-pōno ( adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. ( perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).I.Lit.A.In gen.:B.adpone hic mensulam,
Plaut. Most. 1, 3, 150:appositas instruxere epulis mensas,
Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831:sitellam,
Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35:illam alteram apud me, quod bonist, adponito,
id. Trin. 4, 3, 60:munera eorum illis apponentur,
Vulg. Bar 6, 26:At istos rastros interea tamen adpone,
Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.:aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque,
Lucr. 6, 1036; 3, 373:omnes columnae machinā appositā dejectae,
Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144:notam ad malum versum,
id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1:scalis appositis urbem defenderunt,
Liv. 37, 5:adpositā aure ad glaciem,
Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31:paenulam ad vulnus,
Suet. Ner. 49 et saep.:dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis,
Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.:cur tamen appositā velatur janua lauro,
Ov. Tr. 3, 1, 39:gemmas toris,
id. H. 9, 60 Loers; cf.the same,
id. ib. 7, 100:meretrix Appositā populum submovet ante serā,
id. Am. 3, 14, 10 (cf.:ponere seram,
Juv. 6, 347):candelam valvis,
i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al. —Esp.1.Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. paratithêmi;2.the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena,
Plaut. Trin. 2, 4, 69:apposuit eis mensam,
Vulg. Act. 16, 34:adpositum est ampliter,
Plaut. Mil. 3, 1, 160:apposuit patellam,
Cic. Verr. 2, 4, 22:Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc.,
id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210:convivis panem et obsonia apponere,
Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13:Appositaque est eis ciborum magna praeparatio,
Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.;Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat,
Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid:3.custodem Tullio me apponite,
Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6;2, 68: accusator apponitur civis Romanus,
Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.:calumniatores,
id. ib. 2, 2, 10:praevaricatorem,
id. Phil. 2, 11:non illicitatorem venditor adponet,
id. Off. 3, 15, 61; cf. id. Verr. 2, 1, 54:custodes,
Nep. Dion, 4, 5:moderator et magister consulibus appositus,
Liv. 2, 18, 6; so,rectorem,
Suet. Aug. 48:scrutatores,
id. Claud. 35 al. —To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf.II.addo, adicio): nihil his novum adposivi,
Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18:aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos,
Hor. C. 2, 5, 15:exemplum,
Gell. 1, 13, 9:si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc.,
Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—Trop.A.Of the mind, to apply (eccl. Lat.):B.appone cor ad doctrinam,
Vulg. Prov. 22, 17:apposui cor meum, ut etc.,
ib. Eccl. 8, 16.—In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something:C.non apponet, ut complacitior sit adhuc?
Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3:apposuerunt adhuc peccare,
ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare):A.cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi,
Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.):aliquid lucro,
Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus ( adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc.Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.:B.regio mari adposita,
Plin. 3, 18, 22, § 126:platanus itineri,
id. 12, 1, 5, § 9:castellum Lupiae flumini adpositum,
Tac. A. 2, 7.— Trop.:audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum,
Cic. Inv. 2, 54, 165.—Metaph.1.Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.;* 2.elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus,
Varr. R. R. 1, 7, 5:loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum,
id. ib. 1, 23, 1:equus ad medendum adpositus,
id. ib. 2, 7, 5:(gallinae) adpositissimae ad partum,
id. ib. 3, 9, 9;2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi,
Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14:multo appositior ad deferenda,
id. Verr. 2, 4, 57:argumentatio appositissima ad judicationem,
id. Inv. 1, 14. —Inclined to; constr. with dat.:3.judex juri magis an aequo sit adpositus,
Quint. 4, 3, 11 (cf.:adclinis falsis animus,
Hor. S. 2, 2, 6).—Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective:adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum,
Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.:ad persuasionem,
Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 ( comp. and sup not used). -
13 appono
ap-pōno ( adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. ( perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).I.Lit.A.In gen.:B.adpone hic mensulam,
Plaut. Most. 1, 3, 150:appositas instruxere epulis mensas,
Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831:sitellam,
Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35:illam alteram apud me, quod bonist, adponito,
id. Trin. 4, 3, 60:munera eorum illis apponentur,
Vulg. Bar 6, 26:At istos rastros interea tamen adpone,
Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.:aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque,
Lucr. 6, 1036; 3, 373:omnes columnae machinā appositā dejectae,
Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144:notam ad malum versum,
id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1:scalis appositis urbem defenderunt,
Liv. 37, 5:adpositā aure ad glaciem,
Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31:paenulam ad vulnus,
Suet. Ner. 49 et saep.:dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis,
Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.:cur tamen appositā velatur janua lauro,
Ov. Tr. 3, 1, 39:gemmas toris,
id. H. 9, 60 Loers; cf.the same,
id. ib. 7, 100:meretrix Appositā populum submovet ante serā,
id. Am. 3, 14, 10 (cf.:ponere seram,
Juv. 6, 347):candelam valvis,
i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al. —Esp.1.Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. paratithêmi;2.the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena,
Plaut. Trin. 2, 4, 69:apposuit eis mensam,
Vulg. Act. 16, 34:adpositum est ampliter,
Plaut. Mil. 3, 1, 160:apposuit patellam,
Cic. Verr. 2, 4, 22:Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc.,
id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210:convivis panem et obsonia apponere,
Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13:Appositaque est eis ciborum magna praeparatio,
Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.;Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat,
Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid:3.custodem Tullio me apponite,
Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6;2, 68: accusator apponitur civis Romanus,
Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.:calumniatores,
id. ib. 2, 2, 10:praevaricatorem,
id. Phil. 2, 11:non illicitatorem venditor adponet,
id. Off. 3, 15, 61; cf. id. Verr. 2, 1, 54:custodes,
Nep. Dion, 4, 5:moderator et magister consulibus appositus,
Liv. 2, 18, 6; so,rectorem,
Suet. Aug. 48:scrutatores,
id. Claud. 35 al. —To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf.II.addo, adicio): nihil his novum adposivi,
Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18:aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos,
Hor. C. 2, 5, 15:exemplum,
Gell. 1, 13, 9:si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc.,
Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—Trop.A.Of the mind, to apply (eccl. Lat.):B.appone cor ad doctrinam,
Vulg. Prov. 22, 17:apposui cor meum, ut etc.,
ib. Eccl. 8, 16.—In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something:C.non apponet, ut complacitior sit adhuc?
Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3:apposuerunt adhuc peccare,
ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare):A.cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi,
Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.):aliquid lucro,
Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus ( adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc.Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.:B.regio mari adposita,
Plin. 3, 18, 22, § 126:platanus itineri,
id. 12, 1, 5, § 9:castellum Lupiae flumini adpositum,
Tac. A. 2, 7.— Trop.:audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum,
Cic. Inv. 2, 54, 165.—Metaph.1.Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.;* 2.elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus,
Varr. R. R. 1, 7, 5:loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum,
id. ib. 1, 23, 1:equus ad medendum adpositus,
id. ib. 2, 7, 5:(gallinae) adpositissimae ad partum,
id. ib. 3, 9, 9;2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi,
Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14:multo appositior ad deferenda,
id. Verr. 2, 4, 57:argumentatio appositissima ad judicationem,
id. Inv. 1, 14. —Inclined to; constr. with dat.:3.judex juri magis an aequo sit adpositus,
Quint. 4, 3, 11 (cf.:adclinis falsis animus,
Hor. S. 2, 2, 6).—Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective:adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum,
Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.:ad persuasionem,
Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 ( comp. and sup not used). -
14 compositio
compŏsĭtĭo ( conp-), ōnis, f. [compono].I. A.Prop.:2.unguentorum,
Cic. N. D. 2, 58, 146:membrorum,
id. ib. 1, 18, 47.—Fig.:varia sonorum,
Cic. Tusc. 1, 18, 41:rerum,
id. Off. 1, 40, 142:magistratuum,
id. Leg. 3, 5, 12:medicamentorum,
Sen. Ep. 8, 2:remediorum,
id. Ben. 4, 28, 4.—Hence,Esp., concr., in medic. lang., a compound, mixture, Cels. 5, 26 fin.; 6, 6, 16; Plin. 23, 8, 77, § 149; Veg. 1, 17, 16. Thus the title of a writing of Scribonius: Compositiones medicae.—B.Trop.1. 2. b.Kat exochên, a proper connection in style and position of words, arrangement, disposition:II.compositio apta,
Cic. de Or. 3, 52, 200:tota servit gravitati vocum aut suavitati,
id. Or. 54, 182; cf. id. Brut. 88, 303; Auct. Her. 4, 12, 18:lege Ciceronem: conpositio ejus una est, pedem servat lenta,
Sen. Ep. 100, 7; 114, 15; in Quint. very freq.; cf. the 4th chap. of the 9th book: De compositione.—A laying together for preservation, a laying up of fruits, Col. 12, 26, 6; 12, 51, 1; in plur.:B.rerum auctumnalium,
id. 12, 44, 1.—Trop., a peaceful union, an accommodation of a difference, an agreement, compact:III.pacis, concordiae, compositionis auctor esse non destiti,
Cic. Phil. 2, 10, 24; id. Rosc. Am. 12, 33; Caes. ap Cic. Att. 9, 13, A, 1; Caes. B. C. 1, 26; 1, 32; 3, 15 fin.; Dig. 28, 16, 6.— -
15 conitor
cō-nītor (less correctly con-nītor; cf.I.Ritschl, Opusc. II. 448 sq.), nisus or nix us (conisus,
Plaut. Mil. 1, 1, 29; Liv. 1, 33, 5; 3, 63, 4 et saep.; Val. Max. 2, 7, 2; Ser. Ep. 94, 31; Val. Fl. 3, 193; Sil. 2, 629; Tac. A. 11, 31; 15, 42 al.:conixus,
Cic. Tusc. 2, 21, 47 B. and K.; id. N. D. 2, 43, 110; Lucr. 2, 160; Verg. E. 1, 15; id. A. 5, 264 et saep.; Liv. 3, 70, 5 al.; Plin. 8, 8, 8, § 26; Sil. 9, 379; Tac. H. 4, 53; Gell. 15, 16, 4), 3, v. dep. ( inf. conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44; cf. Trag. Rel. p. 284 Rib.), to put forth all one's strength, strive, struggle, endeavor.Lit., of physical exertion.A.In gen.a.Absol. or with abl. of means:b.pol si quidem Conisus esses, per corium, per viscera Perque os elephanti transmineret bracchium,
Plaut. Mil. 1, 1, 29: dein ejus germanum cornibus conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44 (Trag. Praet. v. 23 Rib.):corniger est valido conixus corpore taurus,
Cic. N. D. 2, 43, 110; cf.:atque genu flexo Taurus conititur ingens,
id. Arat. 290 (536):illam famuli ferebant, conixi umeris,
Verg. A. 5, 264:dextrā,
id. ib. 5, 642:fert ingens toto conixus corpore saxum,
id. ib. 10, 127:adversis Conixi incurrunt hastis,
id. ib. 11, 613:undique omnes conisi hostem avertunt,
Liv. 3, 63, 4; 35, 5, 12:omnibus copiis conisus Ancus,
id. 1, 33, 5:tres juvenes conixi arborem unam evellebant,
id. 33, 5, 7; 41, 4, 2:Antiochus omnibus regni viribus conixus,
id. 33, 19, 9:ni equestre proelium conixi omni vi perficerent,
id. 3, 70, 5:totis conisus viribus,
Val. Fl. 3, 193:si coniterentur (mulae),
Dig. 9, 2, 52, § 2.—With inf.:c.coniterentur modo uno animo omnes invadere hostem,
Liv. 9, 31, 12 Weissenb. ad loc.:inligare conisa est,
Tac. A. 15, 51; Dig. 23, 3, 9, § 3.—With ut:d.(parvi) conituntur sese ut erigant,
Cic. Fin. 5, 15, 42.—With ad and acc.:B.ut rursus ad surgendum coniti non possent,
Curt. 7, 3, 13:ceteris ad convincendum eum conisis,
Tac. A. 15, 66:omnibus imperii nervis ad revocandam pristinae disciplinam militiae conisus est,
Val. Max. 2, 7, 2.—Esp.,1.To press upon, press toward, struggle toward, strive to reach; with in and acc. of place:2.equitatus summum in jugum virtute conititur,
Caes. B. C. 1, 46:in unum locum,
Liv. 31, 21, 10:praealtam in arborem,
Tac. A. 11, 31.—So poet., of a weapon:in hastam,
Sil. 10, 252.—Of things:in quem coepere locum conixa feruntur (primordia rerum),
Lucr. 2, 160.—To struggle in giving birth, to labor (cf. enitor):II.spem gregis, ah! silice in nudā conixa reliquit,
Verg. E. 1, 15. —Trop., of mental effort, etc.:praesto est domina omnium et regina, ratio, quae conixa per se et progressa longius, fit perfecta virtus,
putting forth her own energy, Cic. Tusc. 2, 21, 47:quantum coniti animo potes,
id. Off. 3, 2, 6. -
16 conpositio
compŏsĭtĭo ( conp-), ōnis, f. [compono].I. A.Prop.:2.unguentorum,
Cic. N. D. 2, 58, 146:membrorum,
id. ib. 1, 18, 47.—Fig.:varia sonorum,
Cic. Tusc. 1, 18, 41:rerum,
id. Off. 1, 40, 142:magistratuum,
id. Leg. 3, 5, 12:medicamentorum,
Sen. Ep. 8, 2:remediorum,
id. Ben. 4, 28, 4.—Hence,Esp., concr., in medic. lang., a compound, mixture, Cels. 5, 26 fin.; 6, 6, 16; Plin. 23, 8, 77, § 149; Veg. 1, 17, 16. Thus the title of a writing of Scribonius: Compositiones medicae.—B.Trop.1. 2. b.Kat exochên, a proper connection in style and position of words, arrangement, disposition:II.compositio apta,
Cic. de Or. 3, 52, 200:tota servit gravitati vocum aut suavitati,
id. Or. 54, 182; cf. id. Brut. 88, 303; Auct. Her. 4, 12, 18:lege Ciceronem: conpositio ejus una est, pedem servat lenta,
Sen. Ep. 100, 7; 114, 15; in Quint. very freq.; cf. the 4th chap. of the 9th book: De compositione.—A laying together for preservation, a laying up of fruits, Col. 12, 26, 6; 12, 51, 1; in plur.:B.rerum auctumnalium,
id. 12, 44, 1.—Trop., a peaceful union, an accommodation of a difference, an agreement, compact:III.pacis, concordiae, compositionis auctor esse non destiti,
Cic. Phil. 2, 10, 24; id. Rosc. Am. 12, 33; Caes. ap Cic. Att. 9, 13, A, 1; Caes. B. C. 1, 26; 1, 32; 3, 15 fin.; Dig. 28, 16, 6.— -
17 deductio
dēductĭo, ōnis, f. [deduco], a leading away, leading on, in accordance with the different acceptations of the primitive word.I.Lit.A.In gen.: rivorum a fonte, a leading or conducting off, Cic. Top. 8, 33; cf.:B.Albanae aquae,
id. Div. 1, 44 fin. —In partic.1.A leading forth, transplanting of colonies, a colonizing:2.quae erit in istos agros deductio?
Cic. Agr. 1, 5, 16; ib. 2, 34:militum in oppida,
id. Phil. 2, 25, 62:oppidorum,
Plin. 2, 52, 53, § 139.—A leading away of the bride:3.sponsae in domum mariti,
Dig. 23, 2, 5.—An escorting, a conducting safely, Ambros. de Jacob. 2, 1, 4.—4.A putting out of possession, ejection, expulsion:5.ibi tum Caecinam postulasse, ut moribus deductio fieret,
Cic. Caecin. 10, 27. —A deduction, diminution, Cic. Div. in Caecil. 10, 32; id. Verr. 2, 3, 78:II.HERES SINE DEDVCTIONE XX., i. e. vicesimarum,
Inscr. Orell. 3041; cf.vicesimus. So, sine deductione,
without deduction, Sen. Ben. 2, 4; id. Ep. 58.—Trop.:ex hac deductione rationis,
from this course of reasoning, Cic. Inv. 1, 14. -
18 depositio
dēpŏsĭtĭo, ōnis, f. [depono] (post-Aug.; most freq. in jurid. Lat.).I.Lit., a laying down, putting off.A.A depositing for safe-keeping, Dig. 16, 3, 1; 5; 17.—B. C.A depositing in the earth, burying, Inscr. Orell. 1121 (of 384 A.D.).—D.A parting from, getting rid of:II.carnis sordium,
Vulg. 1 Pet. 3, 21; cf.:tabernaculi mei,
i. e. the body, id. 2 Pet. 1, 14.—Trop.A.In gen.: testium, a deposition, testimony, Cod. 2, 43, 3: dignitatis, a lowering, degradation, Dig. 48, 19, 8 init. —B.In rhetor.(α).The close of a period:(β).prout aut depositio aut inceptio aut transitus postulabit,
Quint. 11, 3, 46 Spald.—The lowering of voice, sound, or speed of utterance, = Gr. thesis (opp. arsis = elatio), Mart. Cap. 9, § 974. -
19 diffissio
diffissĭo, ōnis, f. [diffindo, no. II. B.], the putting off or deferring of business to the following day:in dierum diffissionibus comperendinationibusque,
Gell. 14, 2, 1. -
20 dilatio
dīlātĭo, ōnis, f. [differo, B. 3.], a putting off, delaying, deferring (good prose).(α).With gen.:(β).temporis,
Cic. Phil. 3, 1, 2:comitiorum,
id. de Imp. Pomp. 1, 2:belli,
Liv. 9, 43; 45:foederis,
id. 9, 5:exitii,
Tac. A. 6, 4 fin. al.—Absol.:II.alter (consul) nullam dilationem patiebatur,
Liv. 21, 52; 7, 14; 40, 57;Sen. de Ira, 3, 12: solatium dilationis et morae,
Suet. Ner. 15; Vulg. Act. 25, 17 al.; in plur., Liv. 5, 5; Vell. 2, 79, al.—Esp. law t. t., the adjournment of a legal hearing or judgment:Cassius, interpellatis judicibus, dilationem petiit,
Suet. Gram. 22.—The interval: spatiosa, Apul. M. 11, p. 262, 28.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
off-putting — off .putting adj BrE if someone s behaviour or the appearance of something is off putting, you do not like it or you think it is unattractive ▪ Some women found the competitive style of the discussions off putting. >off puttingly adv →put… … Dictionary of contemporary English
off-putting — adj. 1. hard to deal with. Syn: awkward, disconcerting, embarrassing, sticky, tight, unenviable. [WordNet 1.5] 2. tending to repel. Syn: unappealing. [WordNet 1.5] The trappings of upper class life are off putting and sterile. Elizabeth Hess … The Collaborative International Dictionary of English
off-putting — off put|ting [ ɔf,putıŋ ] adjective MAINLY BRITISH 1. ) used for describing something that you want to avoid because it is unpleasant and not attractive: It tasted OK but the smell was a little off putting. 2. ) used for describing something that … Usage of the words and phrases in modern English
off-putting — off puttingly, adv. /awf poot ing, of /, adj. provoking uneasiness, dislike, annoyance, or repugnance; disturbing or disagreeable. [1820 30; OFF + PUTTING, after v. phrase put off] * * * … Universalium
off-putting — 1570s, procrastinating, from OFF (Cf. off) (adv.) + PUT (Cf. put) (v.). Meaning creating an unfavorable impression is first recorded 1894 … Etymology dictionary
off-putting — off′ put ting adj. cvb provoking uneasiness, dislike, annoyance, or repugnance: off putting remarks[/ex] • Etymology: 1890–95 … From formal English to slang
off-putting — [ôf′poot΄iŋ] adj. Chiefly Brit. tending to put one off; distracting, annoying, etc … English World dictionary
off-putting — ► ADJECTIVE ▪ unpleasant or disconcerting … English terms dictionary
off-putting — adjective 1. causing annoyance or repugnance an off putting remark • Similar to: ↑displeasing 2. tending to repel The trappings of upper class life are off putting and sterile Elizabeth Hess • Similar to: ↑unappealing * * * ˈoff putting … Useful english dictionary
off-putting — adjective if someone s behaviour or the appearance of something is off putting, it is strange or unpleasant and stops you from liking or being interested in them: Jack s aggressiveness is really off putting. see also: put sb/sth off put off… … Longman dictionary of contemporary English
off-putting — adj. (informal, esp. BrE) VERBS ▪ be ▪ find sth ▪ I find it very off putting when people don t look me in the eye. ADVERB ▪ extremely, fai … Collocations dictionary